| از حیاط تا آسمانخراش: جدال تمدن و انسانیت در ساختوساز معاصر |
| کد مقاله : 1295-NAEC |
| نویسندگان |
|
شبنم پوزش همدانی * ندارم |
| چکیده مقاله |
| در طول تاریخ، معماری بهعنوان بازتابی از فرهنگ، باورها و تلقی انسان از خویشتن، نقشی اساسی در شکلدهی به محیط زیست انسانی ایفا کرده است. با ورود مدرنیته و دگرگونی ارزشهای فرهنگی، شکافی میان نگرش سنتیِ انسانمحور و معماری مدرنِ فنمحور پدید آمد. معماری هم فرهنگ ساز و هم زاده ی فرهنگ است. مساکن ایرانی مبتنی بر اشتراکاتی چون «هویت» می باشد از آنجایی که «هویّت،» مجموعه ایی از صفاتی است که باعث «تشخص» فرد یا اجتماع از افراد و جوامع دیگرمی شود می توان ابراز داشت که براساس رویکرد شهرسازی انسانگرا، ساختمان های بلند به مثابه ساختاری کالبدی باید به گونه ای طراحی شوند که منعکس کنندة روابط اجتماعی- فرهنگی (جنبة انسانی) در شهرها باشند و در عین حال بر مبنای این روابط «هویّت» یابند. سوال اصلی این است که چگونه میتوان روح معنویت را، با محوریت بخشیدن به هویت و کرامت ذاتی انسان، در فرآیند معماری مدرن متجلی ساخت؟ تلاقی معماری، روح معنوی، و ارزشهای انسانی در دنیای مدرن است. معماری چگونه میتواند فراتر از فرم و کارکرد صرف، فضایی برای تجربه معنا و هویت فراهم کند؟ این پژوهش، تعارض بنیادینی را که از رویارویی میان معماری سنتی و واقعیت کالبدی تحمیلشده توسط ساختار عمودی (آپارتمان نشینی) معماری مدرن نشأت میگیرد، مورد پرسش قرار میدهد. تنش اصلی در این نهفته است که نیاز ذاتی به هویت اجتماعی توسط مادهمندی محیط ساختهشده چگونه تسهیل یا ممانعت میشود. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی، از نوع مقایسه ا ی بوده و برای گردآوری اطلاعات ، از شیوة کتابخانه ای استفاده گردیده است. |
| کلیدواژه ها |
| ناهمخوانی کالبدی، هویت اجتماعی، تعارض، ماده مندی سنتی، ساختار عمودی، حیاط |
| وضعیت: پذیرفته شده |
