| نقش هوش مصنوعی در طراحی و پیاده سازی سیستم های خودپیکربندی، خودترمیم و تطبیقی |
| کد مقاله : 1340-NAEC |
| نویسندگان |
|
سیاوش طالبی * کارشناس ارشد مهندسی فناوری اطلاعات، مؤسسه مارلیک نوشهر |
| چکیده مقاله |
| در این مقاله، یک مطالعه مروری بر پژوهشهای انجام شده در حوزه به کارگیری هوش مصنوعی در طراحی و پیاده سازی سیستمهای خودمدیریت شونده ارائه میشود. روش شناسی پژوهش شامل جست وجوی هدفمند در پایگاههای علمی معتبر نظیرXplore IEEE، Library Digital ACM وScienceDirect ، انتخاب مقالات بر اساس معیارهای شمول و حذف مشخص، و تحلیل کیفی و مقایسهای رویکردهای مبتنی بر یادگیری ماشین، یادگیری تقویتی، یادگیری عمیق و سامانه های چندعامله است. همچنین، چارچوب های رایج از جمله مدل K-MAPE و معماریهای تطبیقی مبتنی بر داده به عنوان مبنای تحلیل مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج این مرور نشان میدهد که استفاده از روشهای هوش مصنوعی میتواند به طور معناداری سطح خودمختاری، قابلیت انطباق و تاب آوری سیستم های نرم افزاری را افزایش دهد. به ویژه، رویکردهای مبتنی بر یادگیری تقویتی و مدلهای داده محور در مقایسه با روش های قاعده محور سنتی، عملکرد بهتری در مدیریت پویای منابع، تشخیص و بازیابی خطاها و انطباق بلادرنگ با تغییرات محیطی از خود نشان داده اند. با این حال، چالشهایی نظیر نبود داده های استاندارد، پیچیدگی محاسباتی، کاهش قابلیت تفسیرپذیری مدلها و مسائل مربوط به اطمینان پذیری همچنان پابرجا هستند. در نهایت، این مقاله با جمع بندی یافته ها، بر اهمیت نقش هوش مصنوعی در گذار از سیستمهای مدیریت شده دستی به سیستم های خودمختار و هوشمند تأکید میکند و مسیرهای پژوهشی آینده، از جمله توسعه چارچوبهای ترکیبی، استفاده از مدل های قابل توضیح و استانداردسازی روشهای ارزیابی، را به عنوان الزامات کلیدی پیشرفت این حوزه معرفی می نماید |
| کلیدواژه ها |
| هوش مصنوعی،سیستم های خودمختار نرم افزاری، معماری نرم افزار هوشمند، مدیریت هوشمند منابع، سیستم های توزیع شده تطبیقی |
| وضعیت: پذیرفته شده |
